เฮ้อ..หลังจากผ่านช่วงเวลาหมดไฟมาหลายครั้ง

มาถึงตอนนนี้นิยายเรื่องแรกของรันก้อได้จบลงไปแล้ว รู้สึกดีมากๆ เพิ่งเข้าใจก้อตอนนี้เอง ว่าความรู้สึกภูมิใจตอนเขียนเรื่องได้จบมันเป็นยังไง เหอๆๆ ยังไงก้อฝากนิยายไว้ในอ้อมใจของทุกคนด้วยนะค่ะ

ตอนนี้กำลังเปนปลื้มกับทุกกำลังใจที่ได้รับ ถึงแม้ว่าจาเปนนิยายที่ไม่ค่อยมีคนรู้จัก ไม่ค่อยมีคนอ่าน แต่ก้อยังพอมีคนอ่านบ้าง (เอ๊ะยังไง งง 5555555) รู้สึกดีมากมาย ถึงเเม้จะมีคนคอยติดตามอยู่ไม่กี่คนก้อตาม ตอนนนี้โลกทั้งโลกดูสดใส รู้สึกรักทุกอย่างเลย ให้ตามสิ

พูดถึงเรื่องมีความสุข พรุ่งนี้มีสอบอ่า =_="" เส้าที่สุดเลย สอบชีวะ กะเลขอ่า ทามมายมานต้องมาสอบวันเดียวกันด้วยวะ เเง้ๆๆๆๆ

ยังไงก้อตามตอนนี้กำลังเขียนนิยายเร่องที่สองอยู่จะเอามาเปิดตัวให้ได้อ่านกันเร็วๆนี้ ยังไงก้อเปนกำลังใจให้ด้วยนะค่ะ

รักทุกคนที่สุดเลย

ตอนนี้กลับมาเเล้วพร้อมความคิดถึงมากมาย

555555555555555555 กลับมาเเล้วพร้อมความสดใสค่ะ เพราะวันนี้สอบฟิสิกส์มาแบบว่าทามม่ายด้ายอ่า เลยออกอาการเพี้ยนๆเช่นนี้ ทามจายๆกานหน่อยนะ เหอๆๆ ช่วงนี้จาบ้าๆบอ แบบนี้บ่อยอ่าค่ะ

ตอนนี้ก้อม่ายรู้เหมือนกันนะค่ะว่ายางมีไอ้อาการท้อๆอยู่ไหม เเต่ไอ้ความเหลานี่ตอบได้เตมปากเตมคำว่ามีเเน่นอน เหงาทุกวันเลยอ่า ทามยางงายดีน้า ถึงจาหาย เส้าจัง ทามมายถึงเปนคนเเบบนี้เนี่ย ม่ายเข้าใจตัวเองเลยให้ตายสิ

ขอบคุนเพื่อนๆทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมเยือนกันนะค่ะ รู้ไหม บางทีคำพูดเเคไม่กี่คำ ของคนบางคน ก้อทามให้เรายิ้มได้ไงหุบเลย มีความสุขทุกครั้งที่อ่าน และก้อขอโทดด้วยนะค่ะที่ช่วงนี้ม่ายค่อยได้มาอัพเลย คือว่าอยากรอให้ตัวเองอยากเขียน เเล้วก้อถ่ายทอดสิ่งที่อยากเขียนออกมาก่อนอ่าค่ะ ม่ายอยากเขียนตอนที่เขียนม่ายออก รันออกจาเปนคนบ้าๆบอ เหอๆๆๆ ม่ายเข้าใจตัวเองเหมือนกานนะเนี่ย ยางงายก้อคิดถึงทุกคนเสมอนะค่ะ

อาจจะเปนเพราะช่วงนี้เหนื่อยๆกับารใช้ชีวิตก้อเปนได้

เลยเหนทุกสิ่งทุกอย่างน่าเบื่อไปหมด

การเเต่งนิยายที่รันเคยหลงไหลก้อกลายเปนเรื่องที่หมดกำลังใจอยากจะทำ เเค่ใช้ชีวิตผ่านไปวันๆยังน่าเบื่อจะเเย่เลย

ใครที่ได้เข้ามาอ่านคำบ่นๆของรัน คงจะคิดว่า "นี่ไอ้เดกนี่มันอายุเท่าไหร่กัน บ่นเหมือนคนเเก่เลย" คือความจริงก้อยังไม่เเก่อายุก้อม่ายมากเท่าไหร่หรอกค่ะ เเต่มันก้อเเค่เหนื่อย เหนื่อยกับอะไรก้อไม่รุ้ซึ่งตัวเองก้อหาไม่เจอ รันก้อเปนคนเเบบนี้เเหละ บ้าๆบอๆ บางทีบางวันนะ ซึมจนเพื่อนถามว่าเปนอะไรเเต่ก้อตอบไม่ได้ว่าเปนอะไร เเค่วันนั้นมันไม่มีกะใจจะทำอะไรก้อเท่านั้นเอง ถ้าเพื่อนสนิทถามเเบบนั้น รันก้อจาตอบว่า เปนดรคเก่า เพื่อนสนิทจะเข้าใจทันที ว่ารันจะมีช่วงเวลาเเบบนี้เปนประจำ เเต่คนที่ไม่เคยได้มาอยู่ใกล้ชิด เค้าก้อคงไม่เข้าใจในสิ่งที่รันเปนบาง ไอ้อาการเเบบนี้ของรัน มันก้อสร้างความหลุดหลิดให้คนอื่นเค้าเหมือนกัน เเต่รันก้อม่ายรู้จะพูดยังไง อธิบายเเบบไหน เพราะรันก้อไม่เข้าใจสิ่งที่ตัวเองเปนเหมือนกัน เคยมีคนบอกว่ารันเปนคนเข้าใจยาก วันนี้รันก้อเพิ่งรู้ว่ามันอาจจะเปนเเบบที่เค้าพูดกันจริงๆก้อด้าย

สุดท้ายนี้ ทิ้งท้ายไว้ ขอบคุนสำหรับทุกกำลังใจที่มีให้กัน ขอบคุนสำหรับทุกท่านที่ได้เคยเข้ามาเติมไฟ เติมกำลังใจให้รัน ขอบคุนพี่ชายพี่เดียว ที่เข้ามาให้กำลังใจ

รันจะพยายาม สู้ๆ เพราะคงต้องก้าวเดินต่อไป